Aangewezen overlever

Vrijspreker: Waarom denkt U dat onderdanen zo opofferingsgezind zijn voor hun heersers?

Opperdienaar: Ik denk dat er evolutionair iets in onderdanen zit dat ze niet met grote groepen kunnen omgaan. In een kleine groep hebben ze beter door dat het raar is om jezelf op te offeren voor het belang van een ander lid van de groep. Bij grotere groepen, is dat wat lastiger. Zeker als ze geleerd wordt zich voor een concept op te offeren, dat dan gecontroleerd wordt door een paar heersers. Maar ik denk dat dit niet alles verklaart. Het is evolutionair gezien natuurlijk catastrofaal om jezelf op te offeren. Waarschijnlijk moet je het zoeken in andere instincten, zoals het voorrang geven aan vrouwen en kinderen bij de reddingsboten.

Vrijspreker: Wat heeft dat er mee te maken?

Opperdienaar: Als je regelmatig met zware natuurrampen te maken hebt en een hongersnood hier en daar, dan is het voor de overleving van de hele populatie van belang dat er minimaal 1 man overblijft en zoveel mogelijk vrouwen en kinderen. Een populatie met 1 man en vele vrouwen, is zo weer boven Jan na een zware winter. Een populatie met vele mannen en 1 vrouw is waarschijnlijk nog steeds ten dode opgeschreven. Richard Dawkins beschreef al in zijn boek 'The Selfish Gene' dat menselijk gedrag er niet alleen op gericht is om als individu te overleven en je voort te planten, maar dat er ook een drang is voor de soort om te overleven. Individuen die gedrag vertonen die de soort doet overleven zelfs als het individu sterft, geven de soort een grotere kans te overleven.

Ik zie de heerser dan ook als een soort 'designated survivor', een aangewezen overlever. Als de hongersnood toeslaat en iedere man zijn productie aan de heerser geeft, heeft die heerser en zijn favoriete vrouwen een redelijke kans te overleven. Als ieder zijn eigen productie zou houden of ruilen, dan gaat iedereen dood in de hongersnood, maar concentratie van voedsel in de maag van de heerser, doet de heerser overleven, terwijl alle anderen dood gaan. Maar voor de soort is dit de beste kans te overleven. Dit gedrag wordt dus beloond.

Vrijspreker: Maar dit opofferingsgedrag voor de goede zaak heeft voor 260 miljoen doden gezorgd in de 20ste eeuw. Hoe kan dit goed voor de soort zijn?

Opperdienaar: Het kan zijn dat dit opofferingsinstinct gedrag niet meer past in de moderne industriële samenleving, met industriële voedselproductie en oorlogsvoering. Goedgelovige opofferingsgezindheid voor de goede zaak zal dan vanzelf weer uitgeselecteerd worden. De meest goedgelovige opofferaars gingen het snelst naar de loopgraven in WWI/2 om de wereld beter te maken.

Vrijspreker: Op zich moet de dienstplicht er toch voor zorgen dat de mix van goedgelovige opofferaars en cynische egoïsten niet verstoord wordt?

Opperdienaar: Die dienstplicht heeft inderdaad wel wat gelijkenis met de tactiek om te zorgen dat insecten niet snel resistent worden tegen bestrijdingsmiddelen. Hierbij wordt niet alle gewas besproeid. Dit zou zorgen dat de overgebleven insecten allemaal redelijk resistent zijn en hun voortplanting leidt tot snelle complete resistentie. Daarom laat men vaak een veldje onbesproeid. Zeg maar een opofferingsveldje. Dat zorgt ervoor dat de genen van niet resistente insecten langer in de populatie blijven. Met andere woorden, zorg dat goedgelovige opofferaars niet te snel uitsterven, geef ze een kans, bescherm ze en voedt ze. Als heerser moet je de genenpool reguleren door idioten te voeden door slimmere onderdanen uit te buiten. Noem het subsidie/uitkering. Bescherm je proles. Een heerser is niet gebaat bij wakkere onderdanen. Van nature zou de populatie snel slimmer worden, die natuurlijke trend moet je ten koste van alles bevechten als heerser.

george carlin critical thinking

 

Comments: