Rules for radicals

Vrijspreker: U bent begonnen aan het boek 'Rules for radicals' van Saul D. Alinksy. Al wat van opgestoken?

Opperdienaar: Ik had daarvoor 'Anarchy, State and Utopia' gelezen van Robert Nozick en vond dat echt stomvervelend. De man raakt verstrikt in zijn eigen gedachten. Chaos van uitzonderingetjes en lifeboat scenarios. 'Rules for Radicals' lijkt veel interessanter. Hij kijkt meer naar de praktische kant van macht verwerven en onderdanen mobiliseren. Een van de dingen die mij trof is zijn strategie dat je je tegenstander jouw nooit moet laten geven wat je wilt hebben.

Vrijspreker: Je hebt toch geen controle over wat je tegenstander je geeft? En waarom zou je de gift niet blij omarmen? Dan ben je toch een stap dichter bij je doel?

Opperdienaar: Dat lijkt misschien zo, maar in 'Rules for Radicals' wordt duidelijk dat het niet je doel is om een aantal programmapunten te verwezenlijken, het gaat er om macht te verwerven en daarvoor heb je aktie nodig. Als je tegenstander een verkiezing wint en jou wind uit de zeilen probeert te nemen door je een belangrijk punt uit je programma te geven, verlies je momentum in je eigen aanhang. Die denken dan misschien dat directe aktie en verzet niet meer nodig zijn, dat het gevaar geweken is. Dus volgens 'Rules for Radicals' moet je ze die kans ontnemen. Dit kun je doen door je doelstellingen continu te verleggen. 

Vrijspreker: Kunt U daar een voorbeeld van geven?

Opperdienaar: Neem de liberals in de VS. Alle standpunten die ze hadden over abortus en homo huwelijk, verzorgingsstaat, overheidsschulden van zeg 10 jaar geleden, zijn bijna volledige omarmd en toegegeven door de conservatieven. Normaal zou dit alle strijdlust uit de liberal onderdanen hebben gezogen. Doel bereikt, strijdbijl begraven. Maar het doel is niet een aantal programmapunten verwezenlijken, maar macht verwerven. Wat de liberals dus terecht deden, was de eisen aanscherpen tot 63 verschillende geslachten en aparte toiletten voor transseksuelen. Je moet zorgen dat je doel nooit bereikt wordt en je altijd een strijdende underdog blijft die tegen een groot onrecht vecht. 

Vandaar ook dat lobbies zoals de anti rook lobby, of de milieu lobby nooit hun doel bereiken en iedereen denkt dat de situatie alleen maar slechter wordt en de noodzaak voor strijd groter. Na verbieden van roken in restaurants, moeten ook chocolade sigaretten verboden worden en menthol sigaretten en roken op straat etc.. Ondanks dat wereldwijde armoede afneemt inclusief de verschillen tussen arm en rijk wereldwijd, ondanks dat het milieu er op vooruit gaat, blijven de doelstellingen verlegd worden, zodat de strijd door kan gaan. Want de doelstellingen zijn slechts noodzakelijk om de strijd gaande te houden. De strijd, het verzet, het geweld, de onderwerping, zijn de echte doelen. Als je iemand die A doet, tot B kan dwingen, is dat een positief resultaat, maar als je hem daarna als hij zich met B verzoend heeft, weer tot A kan dwingen, is dat opnieuw een positief resultaat. Als een strijd verliezen uiteindelijk tot meer macht leidt, moet je verliezen.

Zo zijn de democraten altijd voor tarieven en handelsmuren geweest, zodat de arbeier beschermd wordt tegen multinationals die hun productie verplaatsen. Nu geeft Trump ze alles wat ze willen hebben op handelsoorlog gebied. Het is nu zaak voor de democraten om niet 'dankjewel Trump' te zeggen, maar de doelstelling te verleggen. Eventueel zelfs richting meer vrijhandel. Zoals Orwell in 1984 schreef kan de vijand midden in een speech veranderen zonder dat de onderdanen zich achter de oren gaan krabben. 'Oceania has always been at war with Eastasia'. Vroeger waren de Republikeinen de partij voor de afschaffing van de slavernij, nu beweren de Democraten dat de Republieinen de racisten zijn. Dat soort dingen kunnrn omdraaien, omdat de doelstellingen irrelevant zijn. Het gaat om de strijd zelf, daarom kun je ook midden in een oorlog van vijand veranderen.

 Vrijspreker: Zijn daar meeer voorbeelden van te noemen?

Opperdienaar: Zowel bij de capitulatie van Japan als bij de eisen aan Servië bij de prelude tot WWI als bij de eisen die Nato in 1999 aan Servië stelde, maakte de eisenstellers altijd onmogelijke eisen op, zodat zeker zou zijn dat je een excuus had om die atoombom op Japan te gooien. Je kunt ook na het fascisme verslagen te hebben, botweg fascisme invoeren. Het gaat niet om een doel of een ideologie. Het doel is een middel. Het werkelijke doel is strijd en onderwerping. Ideologie en programmapunten zijn alleen een middel daartoe.

 

Comments: