Verontwaardigd, geschokt en ontdaan

Vrijspreker: Vrijheidslievende mensen geloven in een organisatie van de samenleving waarbij agressie geen vereiste is. Sommigen vanwege de slechte consequenties van agressie, anderen vanwege inconsistenties en weer anderen omdat ze er gewoon een hekel aan hebben. Maar waar begint en eindigt agressie?

Opperdienaar: Het Non Agressie Principe (NAP), zo wordt gesteld, is het enige universele, morele systeem dat consistent is. Gehoorzaamheid is niet universeel te maken. Het voorschrift: Je hoeft niemand te gehoorzamen, kan zonder problemen voor iedereen in de samenleving gelden. Iedereen zit bijvoorbeeld in zijn tuin of op zijn balkon en is niemand gehoorzaam. Deze samenleving is voor te stellen en dus realistisch. Het voorschrift: je moet iemand gehoorzamen, kan niet als universeel voorschrift dienen. Dit omdat er bij gehoorzamen altijd 2 partijen zijn: een gehoorzamer en gehoorzaamde. Als er een gehoorzamer is, moet er ook een gehoorzaamde zijn. Dat betekent dat nooit iedereen een gehoorzamer kan zijn net zo min als iedereen een gehoorzaamde kan zijn. Er is dus geen universeel gedragsvoorschrift te bedenken met gehoorzaamheid er in. Kortom de libertariër gaat voor het voorschrift dat niemand verplicht is een ander te gehoorzamen, oftewel dat er geen gehoorzamer mag zijn die gehoorzaamheid eist en dat met geweld onderschrijft.

Mensen die op morele gronden gehoorzaamheid eisen zijn dus niet consistent. Mensen die gewoon met geweld gehoorzaamheid afdwingen, zijn niet inconsistent, maar vrij zeldzaam en argumenteren helpt er niet tegen.

Maar tussen morele manipulerende manoeuvres en directe dreiging met geweld, zit het grijze gebied van de morele verontwaardiging.

Er zijn van die mensen die de term aanstootgevend gebruiken als ze een opvatting van iemand horen, die ze niet bevalt. Ze trekken een verkrampt gezicht om de ander bij te sturen.

triggered

Dit werkt vaak goed tegen mensen met empathie. Die voelen de pijn en zeggen snel wat anders. 

Ze sluiten nu het doel steeds meer in met hun verontwaardiging, ontsteltenis en geschoktheid bij alle standpunten die hij inneemt, zodat er nog 1 uitweg overblijft. Het lijkt dan voor de argeloze omstander dat het doel een vrijwillige keuze maakte om van de brug te springen. Dat is niet het geval, hij probeerde alleen de empathische pijnlijn door te snijden en zag dit als de enige uitweg.

Is dit agressie te noemen? Dit zijn natuurlijk grijze gebieden waarin private rechtbanken aan jurisprudentie moeten werken, zodat de klant weet waar hij aan toe is. 

Sommige mensen hebben rare criteria om anderen van gedachten te doen veranderen. Nadat de striptekenaar Scott Adams zich bijvoorbeeld voor Trump uitsprak, kreeg hij zoveel haat over zich heen getriggered, dat hij plots verklaarde voor zijn eigen veiligheid toch maar voor Hillary te zijn. Tot zijn verbazing hield de haat gelijk op. Kennelijk dachten de fans van Hillary niet, "ja, dat telt niet, je moet Hillary wel echt als je heiland en verlosser zien en haar niet uit pure angst steunen." Nee, dat dachten ze niet. Ze dachten kennelijk:"Zo, mooi die is om, nu de volgende". Haat is een normale manier om zieltjes te winnen, niets om je voor te schamen.

 

In een ander voorbeeld stuurde iemand een gif plaatje met flikkerende beelden om iemand een epilepsie aanval te bezorgen. Hij werd na een intensieve politie cyber crime unit actie opgespoord en gevierendeeld. De rechtbank gaf aan dat een gif plaatje gold als een dodelijk wapen. Vrijheidslievende mensen zijn nogal huiverig om deze richting op te gaan voordat eerst alle fietsendieven gepakt zijn, omdat ze een glijdende schaal verwachten waarbij de overheid voor je het weet je hele computer zit door te pluizen en altijd wel wat vindt, terwijl moordenaars vrijuit gaan of nobelprijzen voor de vrede in ontvangst nemen. Bij private rechtbanken geen probleem natuurlijk omdat die eerst met dingen beginnen die een serieuze zorg zijn voor hun klanten en zich pas als allerlaatste met exotische rariteiten als moorddadige gif plaatjes gaan bezighouden. De klant moet tevreden zijn, anders gaat hij naar een andere rechtbank.

 

Vrijspreker: Dus wat zullen private rechtbanken naar verwachting denken van iemand klemzetten met verontwaardiging en ontsteltenis? Stel dat iemand een ander zijn emotionele ervaring zo beroerd maakt dat hij als enige uitweg ziet de verontwaardigde tegemoet te komen om deze te kalmeren. Is dat agressie? 

Opperdienaar: Het is misschien strict genomen geen libertarische agressie, hoewel er toch wel een component van dreiging in zit (You are out off line). Je zou echter op dezelfde gronden als agressie kunnen stellen dat de regel "Gij zult getriggerde, verontwaardigde mensen tegemoet komen", ook geen universeel gedragsvoorschrift kan zijn. Wat als 2 mensen verontwaardigd over elkaar zijn? Een private rechtbank kan dus nooit een consistent handvest opstellen voor alle klanten waarin getriggerde mensen altijd tegemoet moeten worden gekomen.

Je kunt in ieder geval stellen dat dit soort gedrag dezelfde gevolgen heeft als een geweldsdreiging. Degene die met negatieve ellende de ander 'overtuigt', zal steeds meer vervelende mensen om zich heen vinden en steeds minder positieve mensen. Het is als zieltjes winnen door een emmer stront over elke tegenstander uit te gooien. Goede mensen zullen zich verwijderen van deze agressieve persoon. Waar vrijwilligheid een netwerk in stand houdt, stoot agressiviteit af en isoleert. De duurzaamheid van alle negatieve methodes van 'overtuigen' is kort.

 

 

Comments:

Doneer3